Ligt dat nu aan mij of focus ik me er nu gewoon heel erg op? Maar sinds dat een of andere weerman heeft aangekondigd, dat het deze week 20 graden zou worden, word ik bestookt met de vraag hoe het met me liefdesleven gaat.
Steeds meer mensen zijn er geïnteresseerd in (helaas vaak de bezette vrouw). Waarom mag Joost weten, maar volgensmij heb ik niet zo'n spannend liefdes leven als de andere mensen om mij heen.
Zo nu en dat een date, zo nu en dat een flirt en zo nu en dan een vet blauwtje lopen. Vallen en opstaan noemen wij dat.
Ik ben al lang niet meer opzoek, want dat is wat ik vaak hoor van mensen als je een beetje met ze in discussie gaat over liefde en mijn gedachtengang... Je moet niet op zoek gaan zeggen ze dan... En meestal zijn dat de mensen die al jaren lang bezet zijn door de zelfde partner..
Maar ik heb het flirten al een tijdje ontdekt... En ik ben er redelijk in

Afgelopen zondag ook weer wat geflirt, alleen op een of andere manier vergeet ik altijd een naam te onthouden en de gouden vraag die ik elke keer in me hoofd probeer te stampen: "Vraag een telefoonnummer" zit ook nog niet echt in me koppie.
Vandaag kwam ik toevallig 1 van die kandidaten tegen in een niet nader te noemen parkeer garage in Den Bosch. Ik dacht meteen, dit kan geen toeval zijn, dit moet wat te betekenen hebben, nu kan ik der bespringen, nu kan ik alsnog haar telefoon nummer vragen, dit moet voorbestemt zijn... en zo schoten er nog meer van dit soort gedachtes door me hoofd heen.
Maar ik was helemaal niet in de stemming om te gaan flirten en om me best te gaan doen.. Ze had me al die tijd nog niet gezien, en ik moest langs haar lopen om de parkeer garage te kunnen verlaten.. En toen kwam er een snelle oogwisseling van haar... Even dacht ik dat ze me herkende.. Maar of dat zo is weet ik niet... Ik heb me muziek opgezet en hard doorgelopen.. Want ik had geen zin om te flirten..
En nu weer thuis toch weer spijt om toch niet even haar nummer te vragen... Zoiets lijkt een kleine moeite... Maar ik heb het toch niet gedaan..